The Surs bij Muziek Op Locatie

De “volg-core”: De bands zonder fans

De “volg-core”!

De bands zonder fans

Fan zijn vereist een zekere actie, van de fan naar de bewonderde persoon of band. Iets waaraan we gehecht zijn geraakt: ik kan iets goed, heb een zeker talent en daarom zoeken mensen mij graag op. Begrijpelijk, maar zo ver reikt vandaag de dag de betrokkenheid niet, dat men naar je toekomt, zijn trouw en medeleven betuigt, geduldig wacht op een soort van beloning en dan weer netjes weg gaat. Men is nog steeds liefhebber en fan, maar men beweegt zich langs andere kanalen dan voorheen.

Foto: Monique van der Steen; 2010.

Men is geen fan, men “volgt” je. Het eigenlijke concert is niet meer genoeg voor de volger; dat is een nabijheid die hooguit als afronding van een grotere beleving geldt. Het beeld wat de volger van je band heeft, vormt zich vooral door het volgen. Eenmaal bij je concert aangekomen, moet dit beeld worden verzadigd. Dit is een verzadiging die bij de bezoeker binnenkomt als een slot in een sleutel. Dat is iets waar je je van bewust moet zijn als band en muzikant. Nieuwe dingen uitproberen in een concert werkt het beste als je eerst de eerder opgebouwde verwachtingspatronen van het publiek verzadigd.

Aan de fanbase kant (volg-base) kun je ook niet meer aankomen met de opmerking dat je “fan bent” van iets. Ja, je volgt wel een band, je vind leuk op Facebook en zelfs was je zo onder de indruk van weer een groep, dat je zowaar een statusupdate wijdde aan een optreden. Maar daar eindigt het fan-zijn wel een beetje mee. Nou ja, daar BEGINT het fan-zijn tegenwoordig mee. De fan volgt maar verwacht ook van de groep dat die HEN volgt! Immers: als de groep binnen jouw groep vrienden op Facebook zijn evenementen en updates laat circuleren, hoef je de band zelf niet te volgen; die verschijnt toch wel in je timeline. Verdwijnt het uit zicht, is de binding ook vrij snel weer weg.

Met dit gedrag, zegt men eigenlijk dat je in hun belevingswereld moet stappen. Die van hun vrienden (op Facebook), die van hun uitgaansgelegenheden, de globale politieke voorkeur, de levensfase waarin zij verkeren… maar zéker ook fysiek! Offline, dus. Publiek hunkert naar authenticiteit, naar belevenissen. Daar worden we mee om de oren geslagen, in verschillende vormen. Of je dit nu wel of niet een goede ontwikkeling vindt, feit is dat het publiek er inmiddels wel vertrouwd mee is geraakt. Zorg dus dat jij ook je fans volgt. Niet in de laatste plaats ook offline. Verklein de fysieke afstand tussen band en publiek.

Als band moet je niet meer rekenen op een “fancore”, dat is absoluut achterhaald. Zoals recentelijk werd bewezen, is de manier van geld verdienen met je muziek drastisch aan het veranderen. Buma/Stemra is op een vreselijke manier van zijn sokkel gevallen, illegaal downloaden is allang niet meer taboe en het auteursrechtelijk beschermen van je nummers, is een moeilijk en kostbaar proces, als je er echt zeker van wilt zijn dat je materiaal niet door anderen gaat worden gejat. Dit schept een nieuwe werkelijkheid, waar je beter gebruik van kunt maken dan er tegen vechten.

De boel vernielen in de cultuursector en je dan laten vertellen “dat dit nieuwe mogelijkheden biedt” is absolute onzin, laten we daar geen misverstanden over laten bestaan. Echter, als je structuren nodig hebt, waarvan het voortbestaan en continuïteit onzeker zijn, en je ziet beweging in de sector die hier op een integere manier op inspelen, waarom zou je daar dan geen gebruik van maken? De overeenkomst met bestaande structuren, is dat je volgers ook gebruik maken van de wetmatigheden van die nieuwe structuren; Dat zijn ook plaatsen waar zij zich ophouden. Ze heten daar weliswaar geen fans meer en ze hebben ook geen klassiek profiel meer, maar je treedt binnen in hun gevoelswereld; Middenin hun beleving, hun emoties, de plekken waar zij hun referentiekaders aan ontlenen. Plekken waar hun vrienden zitten, hun drinkebroeders, de mensen met wie zij praten over jouw muziek en leven.

Virtueel zie je deze plekken als paddestoelen uit de grond rijzen, maar in het echte leven ook. Sinds een paar jaar zie je veel lokale initiatieven ontstaan, die buiten de zalen treden. Buiten de geijkte instellingen en muren, buiten de grote evenementen. Kleinschalige en op ervaringen gerichte initiatieven. Zelfs de zalen zelf, ontvluchten hun eigen muren… regelrecht de foyer in. Waar het aanvankelijk ging om strakke concepten als Stukafest, MOL: Muziek Op Locatie, de Badkamersessies, is de trend nu dat initiatieven veel meer gebruik maken van een “volg-core” van het concept in plaats van “fancore” van een band. Publiek hecht zich makkelijker aan het concept dan aan de deelnemende bands. Begrijpelijk ook, want het concept is makkelijker in te passen binnen hun Facebookgerelateerde levensstijl. Het dringt zich als vanzelf op binnen hun vriendenkring. Iedereen lijkt er over te praten en men voelt zich verbonden met het desbetreffende concept.

Een dergelijk concept die dat héél goed in de gaten heeft, is Trippp! Zie ook www.trippp.nl. Een gezamenlijk initiatief van de twee up and coming bands The Surs! En Mindpark, beiden uit ’s-Hertogenbosch. Dans van United-C uit Eindhoven en en een DJ. Bij Trippp stap je een beleving binnen, die al begint bij de voordeur, en je voor de rest van de avond niet meer loslaat. “Het nieuwe uitgaan” stond in de uitnodiging, en daar was geen woord van gelogen. Een pilot-versie van Trippp heeft zeer veel succes gehad. Er was minimaal reclame gemaakt voor Trippp. Bijna alles ging via Facebook. De gebruikelijke Facebook-uitnodigingen voor evenementen circuleerden maar de meeste bezoekers aan Trippp kwamen uit de volg-cores van The Surs! en Mindpark. “Er waren ook een flink aantal onbekende gezichten bij”, aldus Noël Josemans, de frontman van The Surs! Een cult-benadering is voor Trippp ook de beste manier om faam te verwerven: je moét er gewoon bij geweest zijn. De W2 concertzaal in ’s-Hertogenbosch, zelf ook niet vies meer van een experimentje, hebben de organisators van Trippp gevraagd om voor Fabriq (festival of intrusive quality) de afsluiter van de zaterdag te zijn. Een briljante ingeving, want de festivals kunnen echt wel wat nieuwe input gebruiken. Voor Trippp zelf is het misschien niet een heel beste keuze. Zij moeten zich niet tot een act laten reduceren maar sterk inzetten op culting; ze zijn geen act, geen podium, maar een beleving op zich.

Wil je als band een vernieuwde kennismaking hebben met wat voorheen “fan” heette: Ga een relatie met hen aan op hun voorwaarden, faciliteer hun behoefte aan het “ervaren”, het “beleven” en laat hen niet een consument meer zijn. Consument is zoooo 2000!

[fblike]

One thought on “De “volg-core”: De bands zonder fans”

Comments are closed.